11 Nisan 2017 Salı

Döngü



Döngü


     Fark etmeden hak ettiğinden çok daha fazlasını verilen insanlar için pek bir anlam ifade etmemiş olduğunu anladığı anda yıkılıyor insan. Göz teması kurmayı kestiğin anda söyleyecek kelimeleri bile olmuyor. Vaz geçilebilir olmak mı yoksa umursamazlıkları mı bu kadar koyan? Hala diğerlerinden daha iyi olduklarına inanıp, kabuğunun en derinlerine çekilip gidersin. Zaman tek tek insanları alırken elimden, balıkların kovadan eksilmesine şaşıran bir balıkçı kadar şaşkınım. Keşke gerçekleri bilmeden devam edebilseydim. Bu kadar yükü taşımanın telafi edilemez bedellerini ödüyorum. İsteksizlik, yalnız kalamamak gibi problemler bütün sorumluluklarımı ihmal etmeme sebep. Tembelliğe bahane gibi duruyor, ama eskiden olsa bu kadar bile ilerleyemezdim. Hiçbir zaman güçlü biri olamadım. Ama, şimdi daha az zayıfım.

     Tanısam hiç sevmezmişim, bilemedim. Her yeni güne sağlam başlasam da güneş zımpara gibi azaltıyor beni. Çocuk gibi ağlayıp, şikayet etmiyorum. Bunların geçici olduğunu biliyorum. Keşke hiçbir zarar almadan çıkılsa böyle durumlardan.

Çizim:  Childe Hassam - The Up-Tide on the Avenue
Müzik: Oceansize - An Old Friend of Christies

Hiç yorum yok: