11 Aralık 2016 Pazar

Kırık

     Göz pek de harika bir organ değil. Göremediği yerleri beyin tamamlıyor. Benim bilmediklerimi de yüreğim tamamlamıştı hep. Ne güzel de yakıştırırmışım tüm ışıltıları karanlığa, bilmeden inana inana. Açacakmış biri gözlerimi, bozacakmış masumiyeti. Ansızın gelmedi, sezdim, inanamadım, reddettim. Sertçe vurup geçti işte. Nasıl da haklıymış, ben büyütüyormuşum. Ellerimle gömüyorum diri diri hepinizi. Ne varmış ki bunda? Kitaplarda, filmlerde bahtına acıdığım adamlardan biri olup çıktım nihayet. Çok denedim çamura batmışlar için gözyaşı dökmemeyi. Kardeşler ve dostlar uzakta kalsın artık. Affetsinler beni, ben onların hata yapmasını bekleyemeyeceğim. İnsanın halinden anlayan bir şey yok. Başka insanlar anlıyor gibi yapabilir ancak. Anladığını sanabilir. Azabı anlatacak kelimeleri bulabilsem keşke. Çekiliyorum kenara, hikayeler bitti, gülüşler geçti artık. Severek, ağlaya ağlaya kirlenmelerine görmeye dayanamadığımdan bırakıyorum tüm güzellikleri. Büyüdük işte tükete tükete. Merhametim, anlayışım, sabrım bitti. Gözyaşları yağmurlar gibi yıkadı pisliğin üstündeki hareleri. Nasıl kalırsan kal, ben kendime kalayım.
Adet yerini bulsun diye paylaşamıyorum bir şarkı. Tiksintim engel.

Hiç yorum yok: